Kiezen

Februari 2017

Kiezen

Columns schrijven is best leuk, een beetje prikkelend, de grens zoeken wat nog net kan en wat net niet. Soms een beetje van dit en dan een beetje van dat. Voor elk wat wils. De vorige column heeft nogal wat stof op doen laaien, sommige edelachtbaren voelden zich op hun pik getrapt. Het zei zo.
Deze keer iets anders, want het is niet allemaal koek en ei. Het slot van mijn vorige column ging over het veilige gevoel dat de Grote Baas niet veranderd is en alles onder controle heeft .
Ik probeer op dit gebied niet de populaire jongen uit te hangen, maar het is inmiddels wel een realiteit dat zonder Hem mijn leven vrij zinloos is. Opgevoed in de geborgenheid van de gereformeerde leer, door diepe dalen en toch het geloof behouden. Wars van instituten, maar bevrijd om vrij te zijn.

Bevrijd om vrij te zijn, wat bedoel je daar mee? Het is een titel van een boek geschreven door Tom Marshall uit Nieuw Zeeland. Ik heb hem ontmoet op Hawaii in 1987, dat is al wat jaren geleden. De beste man, klein van stuk, heeft daarover toen onderwijs gegeven. Hij is inmiddels al jaren ‘thuis’ en ik hoop hem later weer te ontmoeten om hem te vertellen hoeveel invloed zijn boek op mijn leven heeft gehad en nog steeds. Naast mijn Handboek Soldaat, (de bijbel), die ik nog regelmaat lees. Dat zorgt ervoor dat ik weer met beide benen op de grond kom te staan. Vrijheid is een kostbaar goed. Al eeuwen lang en nog steeds wordt er een aanslag gepleegd op onze vrijheid. In veel gevallen willen we dat niet weten, maar denk er maar eens over na. Voor mezelf vraag ik me dikwijls af hoeverre mijn vrijheid wordt beperkt of, en dat is andere koek, heb ik bewust gekozen voor beperkte vrijheid. Misschien ook een gevoel van verantwoordelijkheid? Of is er alleen sprake van gehoorzaamheid?

Wat doet we er mee?
Over een paar weken mogen we onze stem weer uitbrengen. Wie is er nog te vertrouwen? Stemwijzer kan ons daar bij helpen en de uitslag kan heel verrassend zijn. Neem nu Mark Rutte. De spanning was zijn gezicht af te lezen toen hij het resultaat van zijn keuze zag bij de uitslag van de kieswijzer. Gelukkig voor hem stond zijn eigen partij als eerste keuze en de SGP als goede tweede. Mijn resultaat was duidelijk links, maar direct gevolgd door de Christen Unie, daar was ik best tevreden mee. Waar ik mijn stem aan geef is voor mij geen vraag meer. De laatste maanden heb ik me wel afgevraagd of ik wel of niet moet gaan stemmen.

Het is een recht en dus ga ik stemmen. Als je niet de moeite neemt om te gaan stemmen, moet je ook je mond houden. Misschien vraag je je af hoe in deze column ik ineens afdwaal naar een wereldse activiteit als ‘stemmen’?
De link is niet ver te zoeken. In mijn Handboek lees ik in Deuteronomium 28 het partijprogramma van Mozes. Het volk mag kiezen.
Niet kiezen is geen optie.
Je bent voor of tegen.

Januari 2017

Belofte

De laatste weken word ik bijna dagelijks door Sophie op de huid gezeten wanneer ik weer eens een column ga schrijven. “Ja, dat moet ik weer eens gaan doen” zeg ik dan, daar blijft het dan bij. Tot ik onlangs werd gebeld. Niet,zoals gebruikelijk iemand die naar Sophie vraagt, maar iemand die mij wilde spreken. Het was Lina uit Zuid-Afrika. Lina ken ik via Ad Mol, ze schreef zeer regelmatig columns op de website van Ad. Het was bijzonder dat ze me vanuit Afrika belde. We hebben bijna een half uur bijgepraat. Overal over,maar vooral waarom ik geen columns meer schrijf. “Wat is er aan de hand? Waarom schrijf je niet meer, ik mis dat.” Ik beloofde haar weer te gaan schrijven. “Ik ga er volgend jaar weer mee beginnen.”

Het is 3 januari 2017, ik ga nu het waarmaken. Vorig jaar waren we met oud en nieuw in Portugal. Deze keer weer op ons oude vertrouwde stekkie. Elk jaar begint met een spetterend vuurwerk. Een prachtig uitzicht en ziet hoe men aan de andere kant van de rivier voor miljoenen de lucht inschiet. Deze keer liep het mis,door de mist geen bal gezien,wel veel lawaai, maar verder niets. Alles is redelijk rustig verlopen, de minister is er zelfs tevreden mee en van zijn vakantieadres prees hij politie, brandweer en ambulancepersoneel. Gemakkelijk kletsen. De reacties van het grondpersoneel waren niet mis en terecht, zo werkt het in onze maatschappij.

Wat gaan we nu doen of niet doen in het nieuwe jaar? Niet meer roken, minder eten, meer sporten? Goed zo, we gaan wel zien hoe het verder gaat. Een boeiend jaar dat wordt het zeker. Over een paar maand verkiezingen, zo het er nu naar uitziet gaat het spannend worden. De partij van de ‘niet’stemmers lijkt me wel grappig. Zo iets van: “Ik ga niet meer of nooit meer stemmen, nu ga ik dat iedereen eens duidelijk maken.Ik ga dus stemmen.” Stel je voor dat ze de meerderheid krijgen, dan heb je straks 150 kamerleden, waar iets meer dan de helft bestaat uit ‘niet’ stemmers. Het is eigenlijk te gek om over na te denken. Net zo iets als het referendum van de laatste keer. Het is toch te zot voor woorden dat een klein deel van kiezers kan bepalen of we iets wel of niet doen. We moeten van die flauwekul af. Ik begin helemaal op stoom te komen.

Wat te denken van de rol van bijvoorbeeld de gemeenteraad. Hoe vaak heb ik het de laatste jaren al niet gehoord. “De raad mag er iets van vinden”, daarmee geachte wethouders zien we hoe u tegen de raad aankijkt. De reacties van de raad: “College, we maken u erop attent, dat de raad bepaalt.” Die opmerkingen komen dan altijd van de oppositie, want de coalitie bestaat alleen maar uit ´ja´knikkers, tenminste als het hun eigen wethouder betreft. Ik loop nu al een tijdje mee in dit politieke gekrakeel en begin er zelfs aan te wennen. Wakker worden Jan, als door een wesp gestoken. Beste mensen ik heb het over de “Woerkumse raad” dit om misverstanden te voorkomen, want misschien gaat het anders in andere raden, zoals bijvoorbeeld in Aalburg. Ik ben er nooit geweest, maar daar is het altijd wel spannend. Hier in Woerkum valt niets te beleven. Alles is voorgekauwd en met 4 tegen 11 is er geen doorkomen aan. Ook de kwaliteit van de raadsleden is bedenkelijk. Van de vijftien raadsleden scoren er zes net voldoende, zes ruim voldoende en drie goed.

Dit is wel mijn mening en is discutabel, want het is mogelijk dat raadsleden niet uit de verf komen door een te strak partijregime. En de wethouders? Wie betaalt, bepaalt. Je mag zelf bedenken wie dat nu zou kunnen zijn.

Wat rest mij, zo aan het begin van het nieuwe jaar? Veel heil en zegen en laten we genieten van het nieuwe jaar die God ons geeft. Hij verandert niet en heeft alles onder controle en dat geeft me een veilig gevoel.

Op de vlucht

Taferelen die ik vanuit ons raam op de rivier zie gebeuren en elke dag weer anders. Vanmorgen zag ik een futen echtpaar dat elkaar uitdaagt, hun dans wordt steeds uitbundiger. Het vrouwtje duikt onder water, het mannetje lijkt even van slag. ‘Waar is mijn geliefde gebleven?’ Hooglied in de futenwereld.
Een paar meters verder zie ik een eenden vrouwtje dat met aandacht kijkt hoe twee mannetjes het met elkaar aan de stok hebben. Wedden dat de sterkste haar minnaar zal worden?
Aan de overkant op de landtong zie ik een kudde wilde paarden galopperen. Een sterke hengst verdedigt zijn harem, hij moet zijn kop erbij houden, want voordat hij weet kan één van zijn vrouwtjes de aantrekkingskracht van een jonge man niet weerstaan en laat ze zich misleiden. Als haar ‘meester’ even niet oplet, probeer ze de harem te verlaten. Soms lukt dat, maar dan loopt ze het risico om een flink pak slaag te krijgen.
Ja in de dierenwereld is alles ook niet koek en ei. Behalve bij de zwanen, zij blijven elkaar trouw tot de dood hen scheidt.
Deugden en ondeugden van het dierenrijk; het lijken net mensen.

Op ons terras is één van onze mezenhuisje ook weer verhuurd. Het mezenechtpaar is druk in de weer om hun huisje bewoonbaar te maken. De lente is begonnen, iedereen gaat aan het werk. De natuur laat zich van al het gerommel in de wereld niet van slag brengen. Haarfijn voelt ze aan wanneer het tijd is om op te staan, soms een beetje eerder, soms iets later, naar gelang de omstandigheden.
En de dierenwereld lost zo zijn eigen probleempjes op.

Wij als beheerders en bewaarders van deze planeet kunnen daar nog veel van leren.
Jaren geleden zat ik tijdens mijn middagpauze op een bankje aan de rivier in Gorinchem. Ik volgde aandachtig een moedereend met een aantal kuikens. Ze zwommen naar het midden van de rivier, maar dat bleek niet zo verstandig. Uit het niets kwamen drie mannetjeseenden aanvliegen die het gevaar zagen en de moeder met haar kroost naar de kant dirigeerden, het gevaar was geweken. Dit gebeurde meer dan twintig jaar geleden, maar ik zie het nog zo voor me. Aandoenlijk en vertederend. In blinde verliefdheid raken de dieren hun kop kwijt. Let maar eens op hoeveel dieren juist in deze periode worden doodgereden.

Het roept ook de vraag op hoe wij mensen met elkaar omgaan. Hoever is men trouw aan elkaar? Tot de dood ons scheidt? Dat is inmiddels al achterhaald. De praktijk leert ons wat anders. Natuurlijk kunnen er situaties ontstaan die geen andere uitweg bieden dan om te gaan scheiden. Maar geven we niet te snel de pijp aan maarten en houden we het voor gezien? Van dichtbij heb ik ook weer een onverkwikkelijke situatie gezien. De reden weet ik niet en eerlijk gezegd wil ik die ook niet weten, maar ik denk wel aan de kinderen die de dupe zijn.
De houdbaarheidsdatum van een relatie schijnt soms van korte duur te zijn, men wordt verliefd op een ander. Ik vraag me af of men zich heeft gerealiseerd hoe hun kinderen dat zullen ervaren.

Mijn kleinzoon vroeg me nog niet zolang geleden of ik mijn vader ook miste. Mijn vader is jaren geleden overleden, maar als door de bliksem getroffen begreep ik waarom hij dat aan mij vroeg. Zijn vader komt ook niet meer thuis, hij mist zijn vader. Vaders die hun verantwoording niet aankunnen? Of troost gaan zoeken bij een ander, die dan verliefd wordt?
Of toch op de vlucht, wie weet mag het zeggen.

Het heelal

De wetenschap is er achter, over ruim twee miljard jaar is het over en uit. Het heelal zal dan uit elkaar spatten. Toen de wetenschappers het bewijs vonden dat het heelal golfbewegingen kent, raakten ze er niet over uitgepraat.Einstein heeft dat honderd jaar geleden al aangevoeld, maar wij houden niet zo van gevoelens. We willen zekerheid en die hebben we nu, maar pas over een paar miljard jaar, dus waren maken we ons druk over. Het zal onze tijd wel duren.

Intussen houden onze ‘heelalkijkers’ niet op, vandaag weten ze het zeker en maken ze enthousiast hun verhaal wereldkundig bij Yenik of een andere tv.persoonlijkheid. De beelden zijn ook echt indrukwekkend en ik kijk er met veel plezier naar. De oneindige oneindigheid van het heelal is verbijsterend. Er gaat bijna geen dag voorbij of de grenzen van het heelal zijn weer met x-aantallichtjaren opgeschoven.
‘Waar zijn de grenzen, het einde is zoek!’ roept men uit. We weten het niet meer, het loopt helemaal uit de hand. Het zijn spannende tijden, we leven in een tijd waar alles sneller lijkt te gaan, we kunnen het nauwelijks meer bijbenen.

Maar als het over ruim twee miljard jaar over en uit is, wat dan? Daar willen we niet over nadenken, het duurt nog wel even voor het zover is.
Bij die vage conclusie grijp ik altijd even naar mijn Handboek Soldaat. In de laatste hoofdstukken lees ik over hetzelfde onderwerp. Het staat er iets anders in omschreven, maar het komt wel op zelfde neer. Het hele heelal incusief de aarde wordt weggevaagd opgerold als een versleten vloerkleed. Hopeloos ? Nee, want er is een perspectief op iets beters. Een nieuw heelal met een nieuwe planeet die aarde heet.
Met de regelmaat van de klok doen er geruchten de ronde dat het einde nabij is en raken mensen in paniek.
Weet ik wanneer dit allemaal zal plaats vinden? Nee, ik weet niet wanneer, het kan misschien nog wel jaren duren, maar een ding staat vast dat het gebeurt, daar is de wetenschap zelfs van overtuigt.

Ik weet ook niet hoe lang ik nog op deze planeet blijf, maar op een dag verhuis ik.Trouwens niemand gaat dood, maar verhuist. Sommige mensen denken daar anders over. De vraag is: ‘Wat daarna?’ Een lastige vraag? In mijn Handboek Soldaat lees ik over de Prediker, vooral het laatste hoofdstuk is heel interressant.

Als je toch een beetje op zoek bent naar de zin van je leven en wat je allemaal te wachten staat, heb ik wel een tip voor je. In de week voor Pasen zijn er een aantal mogelijkheden. In bioscoop Hollywoud wordt vrijdag de film ‘Risen’ vertoont. Een aangrijpende film, net uitgekomen. Voor meer info kun je kontakt op nemen met Hollywoud.
De woensdag daarvoor is er een besloten voorstelling van ‘The Passion of the Christ’ in Hollywoud. Alleen voor genodigenden. We hebben nog een paar kaartjes, dus wat let je om me even te bellen. Zoek je een andere uitdaging dan is de uitvoering van de Mattheus Passion in Gorinchem ook aanrader. Kortom mogelijkheden genoeg om even tot stil te staan.

Misschien denk je nog tijd genoeg te hebben twee miljard lichtjaren is wel heel erg lang, of toch niet?

cid_12e3b3d0-c7ec-45aa-ae1d-4d0550688a2f

cid_12e3b3d0-c7ec-45aa-ae1d-4d0550688a2f

Vesting, in en uit!

Sinds 1993 wonen we in de vesting Woudrichem, dat geeft een rustig en veilig gevoel. Het lijkt net of je in een andere wereld woont. Je moet er wel tegen kunnen, want niet iedereen heeft het geduld en de rust in zijn lijf wat wel hoort bij het karakter en de eigenzinnigheid van een vestingbewoner.
De vestingbewoners, of liever gezegd poorters, zijn van een apart soort slag. We hebben onze eigen regels.Dat geeft wel eens problemen.

We hadden sinds een paar jaar een gouverneur, die zo nodig de onderlinge verschillen oploste en tegen over de buitenwacht onze belangen verdedigde. Dat is ook wel nodig want de boze buitenwacht tracht ons bij tijd en wijle bepaalde vestingrechten te ontnemen. Dat gaat ons natuurlijk niet gebeuren.

Ik zal het met een aantal voorbeelden duidelijk maken. Ten eerste de buurtpreventie, een mogelijkheid om via Watch App groepen ongenode gasten op heterdaad te betrappen. Een goed bedoeld initiatief, maar wij als vestingbewoners doen dat gewoon op onze eigen manier. Het heeft weinig zin, want stel dat je een ongewoon personage waarneemt en dat via die Watch App doorgeeft, dan blijft de vraag wat er verder mee wordt gedaan. De boa en wijkagent komen niet voor elk wissewasje hun bed uit, laat staan of ze de vesting wel indurven.
Het college neemt deze materie voor kennisgeving aan met de opmerking dat het hun aandacht heeft. Daar word je dus ook niet veel wijzer van.

Net als het parkeerprobleem. Ook een onderwerp die je niet moet aankaarten. Een probleem wat al jarenlang de gemoederen van de poorters bezighoudt. Als het moet staan we met elkaar op de bres, maar bij dit probleem is er grote onenigheid onder de poorters. De belangen zijn ook heel divers. Het gemeentebestuur heeft onlangs wel een enquette gehouden, maar daarin wordt niet gevraagd naar de problemen tijdens het weekend.Ze kijken wel uit, want wie moet tijdens het weekend voor de handhaving zorgen? De boa en wijkagent werken niet tijdens het weekend, dus ga je daar ook geen vragen over stellen.
De horeca wil geen enkele beperking en zijn zelfs onderling sterk verdeeld en gunnen elkaar nauwelijks iets, maar dat is een ander verhaal. Dan heb je de poorters die hun parkeerplaats voor de deur bijna heilig verklaren. Vind je het raar dat de politiek zich er liever niet mee bezighoudt? Je maakt je niet populair als je daaraan wilt gaan sleutelen.

Eens kijken of er nog meer zaken zijn. Hondenpoep? Nee, daar hebben we het al zo vaak over gehad.
O, ja dokter Tinus; hij komen terug! De kijkers kunnen er niet genoeg van krijgen, maar ook alle dagjesmensen. ‘Weet u waar het huis van dokter Tinus staat?’ Misschien is het nog niet zo gek om naast al die wegwijzers waar de vesting vol mee staat, ook speciale aandacht te besteden aan de diverse locaties waar die gasten zijn geweest.

O, ja, dat zou ik bijna vergeten. Om de toeristen nog meer in de watten te leggen willen ze een bruggetje over de historische haven aanleggen, dan hoeven ze niet meer zover te lopen om het strandje te bereiken. Te gek om waar te zijn. Allerlei mogelijkheden zijn de revue al gepasseerd en tijdens de raadsvergaderingen wordt er eindeloos over geouwehoerd. Gelukkig is er voor dergelijke gedachtenspinsels geen geld, dus blijft het bij één van de luchtkastelen.

Weet je wat ook altijd spannend is? Wie het snelste met de auto de vesting in of uit is. Wie heeft nooit een spannend moment bij de Koepoort meegemaakt? Als uitgaande heb je voorrang, maar de andere kant denkt daar soms anders over.En wat te denken van de drempel in het midden van de Koepoortstraat? Ook iedere keer weer een spannende bezigheid. Wie heeft of neemt voorrang, wie is het sterkste? Van tevoren probeer ik in te schatten of ik een redelijke kans maak.

Heel soms tref je een bijzondere tegenstander, nog niet zolang geleden maakte ik dat mee, maar hij heeft het afgekocht. Op de eerstkomende MAAS! avond gaat hij mij glas wijn aanbieden. Wie? In ieder geval iemand die regelmatig met mij de vesting in en uit rijdt.

Roken,blijf je er jong bij?

Een delicaat onderwerp om over te schrijven, maar nog vervelender om erover te praten, tenminste met ‘rokers’. Voordat je het weet word je gedwongen om een ellenlang betoog te moeten aanhoren dat roken helemaal niet zo slecht is. Vooral als in deze discussie ook nog ‘opa’ erbij wordt betrokken. Die beste man is allang uit de tijd, maar hij werd wel 96 jaar. Opa rookte vanaf zijn 14de jaar. Hij dronk dagelijks zijn borreltje en rookte een paar dozen sigaren per week. Het bewijs is dat roken niet slecht is, je blijft er gezond bij.
Zo’n discussie kun je beter uit de weg gaan.

Ik weet nog heel goed het moment waarop ik mijn eerste sigaret heb gerookt. Nu, ik heb het geweten, ik weet het nog precies. Het was op 1e Kerstdag, net terug uit de kerk en achter de koffie, niet voor mij want ik was te jong voor koffie. Mijn latere zwager Jan rookte een sigaret, mijn vader een sigaar. Dat wil ik ook, ik hoor me nog zeuren om een sigaret. Uiteindelijk kreeg ik mijn zin.
Mijn eerste sigaret tussen mijn lippen. ‘Flink inhaleren’, zei mijn zwager. Hij deed het me voor en ik deed het. Mensenkind wat ben ik die middag ziek geweest, ik vergeet het nooit.

En heb ik er iets van geleerd? Nee, ik ben een verstokte roker geworden tot ongeveer 35 jaar geleden. Het moment dat ik stopte met roken weet ik ook nog heel goed, het was oudejaarsdag. Nieuwjaarsdag was de verjaardag van mijn oudste dochter. ‘Wat wil je graag op je verjaardag van mij hebben vroeg ik haar?’ ‘Pa, het mooiste cadeau wat je me kunt geven is, dat je stopt met roken.’ ‘Oei , je vraagt nogal wat, geef me even bedenktijd.’ Ongeveer tien minuten had ik nodig, toen heb gezegd: ‘ Oké. dat ga ik je geven, niet morgen, maar nu voordat ik me bedenk en ik gooide mijn pakje sigaretten in de open haard.’ Op dat zelfde moment dacht ik: ‘O, Heer help me want dat red ik niet alleen.’ En Hij heeft me geholpen. Geen afkickverschijnselen, niets van dat alles.

Dat is inmiddels ruim 35 jaar geleden en als dan vandaag in de krant lees dat een roker vandaag de gemeenschap 2000 euro kost, afgezien van allerlei kosten die het met zich meebrengt, valt de traagheid van de overheid op. Hoe zou dat nu kunnen? In Brussel willen ze er ook niets van weten. De tabakslobby weet haar vertragingsmechaniek volledig uit te buiten terwille van de tabaksindustrie. En wat te denken van de accijnzen die op de tabaksproducten liggen. Het ligt allemaal erg gevoelig. Wat gaat het de samenleving kosten als men straks een volledig rookvrije maatschappij nastreeft. Kunnen en willen we als samenleving die prijs betalen? Ik vraag het me af. Men wil van alles, maar zodra het geld kost trekken we ons terug. Toch heb ik goede hoop dat het lukt en we straks roken als iets uitzonderlijks gaan zien. Ook het e-roken zal dan van het straatbeeld verdwijnen.

Ik vind dat overigens het meest stomme alternatief om niet meer te roken. Iedere keer heb ik de neiging de man of vrouw een lolly aan te bieden of een opmerking te maken of ze nog steeds niet van de zuigfles af zijn. Dat doe ik niet, want dan kom je aan de privacy van het individu en word je voordat je het weet gedagvaard wegens schending van de privacywet.

Kom op mensen, laat je niet langer misleiden dat roken geen kwaad kan. Stop er gewoon mee en toon karakter. Stop ermee of doe het voor een ander, bijvoorbeeld je kinderen. Wellicht het mooiste cadeau wat je kunt geven. Roken, blijf je er jong bij? Of juist niet.

Doorstart

Vrijdagmiddag was er vroeger altijd een borreluurtje in een plaatselijk café, om alles van de afgelopen week achter je te laten. Een moment om even de zin en onzin van de afgelopen week door te nemen. Sophie en ik proberen die mooie gewoonte vast te houden. We nemen dan als gebruikelijk niet één glas wijn, maar gaan door tot de fles leeg is. We vullen onze wijnvoorraad wel weer aan. Na een paar glazen wijn ga je ook even het programma voor de komende week doornemen en iedere keer komt weer die opmerking van Sophie: “Wanneer ga je nu weer eens een column schrijven?” Maanden lang heb ik als excuus aan kunnen voeren, dat ik geen inspiratie heb, geen redelijk onderwerp, geen ..geen.. geen, niks van dat alles, tot vanavond.

Ga ik over de ‘Haagse’ politiek schrijven? Dat lijkt me niet zo aantrekkelijk, daar zitten ze hun tijd ‘uit-te-zitten’ en zijn van deze coalitie af. Nog even volhouden jongens, met een glimlach naar de buitenwacht. Ze denken dat de buitenwacht zo stom is dat ze daarin trapt. Niet om vrolijk van te worden.

Trouwens wat te denken van de gemeentelijke politiek? Daar kunnen ze er ook wat van. Samen met Sophie zijn we de meest trouwe waarnemers van de raadsvergaderingen. Dat is vaak afzien, vooral als de edelachtbaren zich al te ruste hebben begeven en wij tot diep in de nacht er nog een zinnig verslag van proberen te maken.
Terwijl ik zit te schrijven hoor ik net op het journaal dat de Paus en een patriarch, een kerkleider, uit Rusland na duizend jaar eindelijk een dialoog hebben. Opmerkelijk dat Paus met een hoofdletter wordt geschreven en patriach niet. Hoe bestaat het, maar laat ik daar niet over oordelen.

Op een wat lager niveau kunnen wij er ook wat van. Inmiddels zijn mijn wilde haren voor het grootste deel verdwenen en voor zover er nog iets over is, zijn ze grijs. Men zegt dat het een teken van wijsheid is, maar gezien het weinige dat ik nog aan grijze haren over heb, moet u daar ook maar niet al te veel van verwachten.

Toch lig ik vaak wakker van discussies over Israel en wij, volwassen- of de kinderdoop? Ik weet niet hoeveel andere verschilpunten de onderlinge broederliefde op scherp zet. En dan heb ik het nog maar zachtjes uitgedrukt, ik wil er niet teveel over schrijven, maar het is voor mij moeilijk mijn mond te houden.

Er zijn momenten waar ik als het ware weer helemaal strijdlustig wordt, een soort innerlijke onrust. Jarenlang heb ik op geestelijk terrein op een zacht pitje voortgesuddert, maar sinds ruim een half jaar is het weer volle kracht vooruit. Er is een tijd geweest dat ik mijn Handboek Soldaat, afgekort H.S. alleen heb gebruikt voor zover het mij te pas kwam. Wijsheid komt met de jaren en inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen mijn H.S. in zijn geheel voor waarheid te aanvaarden. Ik ben achteraf gezien blij dat ik de gedeelten, waar ik het er toen niet mee eens was, er niet uitgescheurd heb, dan zou er weinig van zijn overgebleven. In de ruim honderd colums die ik heb geschreven, komt regelmatig de afkorting H.S. voor. De meeste van mijn fans weten wat die afkorting betekent, n.l.de Heilige Schrift, en om het nog duidelijker te maken Het Woord.
Tot slot van deze column nog een hint. Lees je Bijbel, voorzover je er nog een op de plank hebt liggen, laat alle theologische tekst en uitleg voorlopig links liggen, dat geeft alleen maar een hoop verwarring en ellende. Maak een doorstart, de tijd dringt.

Het vervloekte volk

Er zijn talrijke praat-programma’s op TV te beluisteren, één daarvan is Buitenhof. Daar ga ik niet altijd voor zitten, maar deze keer lijkt het de moeite waard. Wat te denken van minister Edith Schippers, een leuke vrouw om te zien. Op het eerste gezicht straalt ze iets onschuldig uit, zodat je bijna geneigd bent om haar in bescheming te nemen. Maar dat is schijn, want als ze haar mond open doet en haar verhaal vertelt is ze helemaal niet zo onschuldig. Ze weet van wanten. Een slimme politica waar we voorlopig niet vanaf zijn. Ze mag van mij ook blijven. Op een slinkse manier weet ze de vragen van Paul Witteman te omzeilen. Het kost hem moeite om haar te strikken, dat lukte hem maar ten dele.

Even later het gesprek van Witteman met Frans Timmermans, één van de invloedrijkste mannen in Brussel. Ik mag die man wel. Een PvdA-er, maar dat even terzijde. Er zijn binnen die partij wel meer van die kanjers, wat te denken van Dijsselbloem en Asscher?

In dit gesprek met Timmersmans kwamen vanzelfsprekend de veiligheid en dergelijke zaken aan de orde. Opmerkelijk vond ik de uitspraak die Timmermans deed over de Joden.”Onbegrijpelijk dat, zodra er wereldwijd maar iets aan de orde is wat ons niet van pas komt, de Joden in de eerste plaats als zondebok worden aangewezen. Hoe komt dat toch dat steeds in de hele geschiedenis Joden de schuld krijgen? Na de Tweede wereld oorlog dacht ik dat het nooit meer zou voorkomen en wat ziet men vandaag? De geschiedenis herhaalt zich.”

Deze verhalen hoor je vaker en waar komt dat toch vandaan? Is het nodig om nog steeds iets uit verleden op te halen? De progroms in Rusland, de rol van Hitler, en tot onze schande, ook de rol van Maarten Luther. “Dood aan de Joden, de moordenaars van Jezus.

“Jezus”? Daar hebben velen vandaag toch geen boodschap meer aan? Hoe bestaat het dat de Joden nog steeds worden vervolgt?

“Mijn volk gaat door gebrek aan kennis ten onder,” is een uitspraak van de profeet Hosea uit de bijbel. Een uitspraak niet alleen voor de Joden,maar ook voor ons.Om even je geheugen op te frissen. Tussen het Joodse volk en God bestaat een eeuwigdurend verbond, gesloten met Abraham. Als je de geschiedenis van het Joodse volk leest is het nog steeds onbegrijpelijk dat God het verbond niet heeft opgezegd. Er is een duistere macht, ik zal de naam van satan maar niet noemen, want dan word ik bijvoorbaat als gek verklaard. Satan die nog steeds maar één doel heeft; het Joodse volk vernietigen.

“Maar dat is toch onze zaak niet?” Blijkbaar wel,want hoe komt dat Timmermans zich afvraagt hoe het toch komt dat de Joden nog steeds als zondebok worden gezien? In de loop van de geschiedenis hebben ze dat ervaren , maar nog steeds neemt het niet weg dat er een ‘eeuwigdurend verbond’ is.

Niet alleen voor het Joodse volk, maar voor iedereen die gelooft in de gekruisigde Jezus, waar we over zingen en lyrisch naar zitten te luisteren tijdens de Mattheus Passion bij het “Erbarme dich!”

In de eerste plaats voor het vervloekte volk en dan ook voor ons.

Ruhe sanfte,sanfte ruhe ?

Je bent er dus nog! Al weken vraag ik me af of er iets met je hand de hand is’, dat lijkt me een redelijke opmerking als je regelmatig een brief of column van mij leest. Het regelmatige is er de laatste maanden wel van af. Zo af en toe heb ik me wel eens de vraag gesteld waar mijn inspiratie is gebleven. Er gebeurt niets bijzonders vind ik, dus voor mij een handige smoes geen column te schrijven.
Maar dat is toch wel een beetje goedkoop om me op deze manier te verontschuldigen. Ik heb geen geldig excuus, maar ik leef nog. De laatste weken heb ik wat uit eigen werk gelezen en me de vraag gesteld of ik op dezelfde voet verder wil. Ik ga verder, maar ga stoppen met het iedere keer weer kritisch uit te laten over politiek en andere duistere zaken.

Dus ga ik de andere kant op. Ooit gehoord van Henri Nouwen? Een katholieke priester die zijn laatste jaren doorbracht als pastor in Canada in een tehuis voor geestelijk gehandicapten. Ik heb een paar video-opnames van zijn toespraken. Eén er van kan ik goed herinneren.Vooral het voorbeeld dat hij erbij gebruikte. Een rolcentimeter, zo’n eentje die men vroeger in de herenmodezaken gebruikte om de maat van je nek te nemen als je een nieuw overhemd ging kopen. Een eenvoudig lintje van 100 centimeter. Hij gaf dat als voorbeeld van je levenslijn. Je begint met 1 en met een beetje geluk bereik je de 100. Ik had nog zo’n centimeter en knipte de jaren er af die achter me liggen. Er blijft niet zoveel meer over en vraag me af wat ik met de nog resterende tijd ga doen?
Ik voel me prima, maar toch dringt de tijd. Het lijkt ook of de laatste jaren alles veel sneller gaat, maar dat is niet zo want elke dag telt nog steeds 24 uur. Op allerlei terreinen gaan de ontwikkelingen steeds sneller. Het ene is nog niet bedacht en in praktijk gebracht of het andere staat al te trappelen van ongeduld om ook aan bod te komen. Als je wat ouder wordt ben je niet meer zo snel om het bij te kunnen houden, dus lijkt alles sneller te gaan.

Terwijl ik zo aan het schrijven ben, moet ik denken dat er een PKN dominee rondloopt in Nederland die niet meer in Jezus gelooft. Terwijl een paar regels hiervoor ik mezelf heb beloofd geen columns meer te schrijven over duistere zaken. Ja, wat moet ik nu? Mijn mond houden? Dat vind ik teveel gevraagd, dus ik kan niet anders om daar toch iets van te zeggen.
Dat de bewuste man niet in Jezus gelooft is niets bijzonders, hij is niet de enige. Carnaval is achter de rug, de roomsen hebben op as-woensdag een kruisje gehaald, voor zover men dat nog doet. Vele protestanten houden hun stille weken. Voor de rest houden sommigen zich bezig met het instuderen van de Mattheus- of Johannes Passion. Traditiegetrouw zoeken horden mensen de kerken op om te luisteren en aan het einde, na een paar minuten stilte, klinkt er een daverend applaus en gaat men weer over tot de orde van de dag. De laatste strofe van het slotkoor nog in hun hoofd: “Ruhe sanfte, sanfte ruhe!”

Rust in vrede, rust zacht? Ik denk het niet, maar voor velen is het een geruststellende gedachte, want het is maar een mythe.

Of misschien niet?